सदस्यः:2440423mayank

मयङ्कः जाङ्गिङः

पूर्वजीवनं च पार्श्वभूमिः

अहं राजस्थान प्रदेशे पालीजनपदे स्थिते सवराङ्-नाम्नि ग्रामे जातः। राजस्थानस्य मरुकान्तारेषु अपि प्रेम्णः गन्धः, प्रथमवृष्टेः पृथिवीसौरभः सायं मन्दिरे घंटानिनादः च मानवानां निःस्वार्थजीवनयत्नः एते मे हृदि बध्नन्ते। बाल्ये त्रयः वर्षम् तत्र व्यतीतम्। ततः मम कुटुम्बेन सह अहं बेंगळूरुनगरं आगतः। अत्रैव पञ्चदशवर्ष यावत् जीवनम् अधीतम् । मम पितरः गारेज्-कर्मकर्ता आसीत्। जननी तन्तुशिल्पेन जीविकां चालयति स्म। तयोः कठोरपरिश्रमेण एव अद्यतनं मम स्थानम् अस्ति। बेंगळूरुनगरे आगमनं केवलं स्थानपरिवर्तनं न, अपि तु स्वप्नानां, अनुशासनस्य, च नवचिन्तनस्य आरम्भः आसीत्। शान्तया युक्तं प्रगमनं मम स्वभावे समाहितम् अस्ति यद् वदति न, किन्तु निर्माति ।

भाषाशीलता च आत्मपरिचयः

मम पार्श्व भाषासम्पदा विस्तृता अस्ति। गृहेषु हिन्दी, वि‌द्यालये आङ्ग्लम्, नगरजीवने कन्नड्। अतिरिक्ततः मारवाडी, गूढगुजरी, किंचित् जापानी अपि जानामि। भाषा न केवलं संवादाय, अपि तु मम व्यक्तित्वस्य भिन्नाशानां धारकम् अस्ति ।

शैक्षिकजीवनं च रसायनप्रियता

अहं अद्य वर्तमानकाले भौतिकी रसायनयो द्वयोरपि स्नातकोत्तरे अध्ययनं करोमि, गणिते उपविषयः अस्ति। एतेषां मध्ये कार्बनिकरसायनम् एव मम मनसि गाढं स्थानं धारयति। यत्र युक्तिः, सौन्दर्यम्, च विधिः सन्नद्धः तत्र मम चिन्तनं स्वयमेव प्रवहति। मम कृते शिक्षायाः लक्ष्यं न केवलं परिणामलाभः। अहं सदा गम्भीरतया विषयान् अधीये यत् ग्राह्यम्, तत् गाढतया ग्राह्यं। यदि अहं किञ्चनं स्पष्टं पाठयितुं शक्नोमि, तर्हि एवमस्मिन् आत्मविश्वासः जायते।

गृहशिक्षायाः आरम्भः च विकासः

प्रारम्भे आर्थिकावश्यकतया गृहे शिक्षायाः आरम्भः अभवत् । केचन छात्राः, स्वल्पकालः, इत्यम् आरम्भः। किन्तु अद्य अहं उच्चतरमाध्यमिकस्तरे सर्वविषयान् शिक्षयामि। मम विषयं विज्ञानं अपि सन्, अहं सामाजिकविज्ञानं, गणितम्, भाषाविषयांश्च अपि सम्यक् अध्यापयामि। अयं अभ्यासः कालान्तराले मम प्रियकर्म भवति। यदा छात्रः किञ्चनं जिज्ञासते, तदा मम अन्तःकरणे अपि नवबोधः जायते। शिक्षणं मम आत्मविकासस्य साधनं जातम् । छात्राः मां स्पष्टः, सहृदः, च उपयोगी इति वर्णयन्ति। अहं तान् न भीतिं दीयमानः पठयामि, किन्तु विषयस्य सहजतां प्रकाशयामि।

स्वभावः च आन्तरिकवृत्तिः

मम स्वभावे लघुता, सहानुभूति, च आत्मबोधः वर्तते। यद्यपि अहं मौनी भवितुम् इच्छामि, अन्ते सदा अधिकं भाषे एव। एषः मम अन्तर्विरोधः अस्ति, किन्तु स एव मां मानवं करोति । केचित् मां अतीव प्राज्ञः इति मन्यन्ते यथा 'युवा-शेल्डन्' इति। किन्तु सत्यम् एतत् नास्ति। अहं अपि सन्देहं अनुभवामि, विषादम् अपि, च उत्तरविना स्थितिम् अपि। मम स्पष्टभाषिता आत्मनिर्माणस्य अ‌ङ्गम् अस्ति not a shield.

कला, मौनं च भगवतः स्मृतिः

पठनात् रिक्तकाले अहं चित्राणि रचयामि विशेषतः भारतीयदेवताभिः सम्बन्धितानि । तानि मम शान्तेः कारणानि सन्ति । यदा शब्दानां सीमा अस्ति, तदा रेखा एव प्रार्थना भवति । मौनं अपि मम प्रीतिकारकं। मौनं न शब्दाभावः, अपि तु बोद्धव्यम्। न सर्व वक्तव्यं, न सर्व दर्शनीयम्। किञ्चन तु अन्तःस्थितं भवेत्।भगवन्तं अहं प्रतिदिनं न ध्यानयामि, किन्तु मम मनः तस्मै एव स्मरति । यदा असफलतां वा एकाकित्वं अनुभवामि, तदा न तस्यापि विरोधं करोमि, अपि तु साक्षात्करोमि । भगवतः चरणयोः समर्ण्य, पुनः स्वमार्गे प्रयाणं करोमि ।

कर्मशीलता च चिन्तनशैली

मम काय़र्दृष्टिः नियमितः। अनुक्रमणिकाम् एव अहं कार्यं निर्वहयामि। यद्यपि अहं प्रचारं न करोमि, तथापि प्रतिदिनं स्वकर्तव्यं अनुश्ठामि। मम कृते कार्य न केवलं सम्पादनम्, अपि तु शुद्धभावेन कर्तव्यम्। अव्याकुलं वातावरणम्, शान्तचिन्तनं च मम मनसि प्रियतमम्। गूढवृत्तान्ताः च आत्मविश्वासः एकदा मम द्वादशकक्षायां विद्युत्स्थैतिकस्य विषयं अकस्मात् अध्यापयितुं आगतम्। मम पूर्वतया तत् स्मरणं नास्ति। तथापि, आत्मविश्वासेन यथाशक्ति सन्देशं दत्तवान्। स तत् दिनम् एव मम आत्मविश्वासस्य नवोऽध्यायः आरब्धः एवमेव सूक्ष्मविजयाः यः न दृश्यते, न श्रूयते, किन्तु आत्मनि दीर्घकालं स्थितिम् करोति ।

यत् मम कृते महत्त्वम्

प्रमाणपत्रे न दृश्यन्ते यः मूल्याः, ते अपि मम कृते अतीव महत्वपूर्णाः। मम छात्रस्य नामस्मरणम्, काव्यपड्ङ्क्तेः रचनायाम् लाघवम्, अथवा रात्रौ चन्द्रस्य शीतांशुं एकान्ते दृष्ट्वा मौनमुपवेशनम् एते यथार्थतया मम भागाः सन्ति । यदि अहं कदाचिद् आत्मस्वरूपे प्रकटयामि, तर्हि पाठपुस्तकं, श्वेतफलकम्, चित्रपटं वा अस्तु तत्र अहं पूर्णतः आत्मस्वरूपे स्थितः अस्मि ।

आगामिन्याः योजनाः

साक्षात् मम गन्तव्यं न सुनिश्चितम् अस्ति। तथापि, रसायनशास्त्रं, शिक्षणम्, च चिन्तनशील-शान्तवातावरणं मम मनसि स्थिरम्। गवेषणं वा शिक्षणं, अथवा किञ्चित् अपरिभाषितं क्षेत्रम् यत्राहं आत्मा-समर्पितः भवेयम्। यदि दशवर्षेभ्यः परं कश्चन मां स्मरेत्, तर्हि एवं वदेत् "एषः बालकः सत्यनिष्ठः आसीत्। सः सम्यक् उपस्थातुं शक्नोत्। सः अध्ययनं सरलतया अनुभावयति।" मम जीवनम् द्वयोरपि मध्ये गतम् - राजस्थानस्य शुष्कभूमेः च बेंगळूरुनगरस्य चलदुपदेष्टवातावरणस्य मध्ये। मौनस्य च भाषायाः मध्ये, उत्तरदायित्वस्य च आत्मविकासस्य मध्ये। एते द्वन्द्वाः मम अन्तःस्थिताः। यदि कोऽपि पृच्छेत्, "त्वं कः?" अहं शान्तं स्मेरं च वदामि "श्रोता अस्मि ।" न केवलं ध्वनिनां, अपि तु मौनस्य, भावस्य, च आत्मान्तरङ्गस्य । श्रवणेन एव, सम्पूर्णया अनुभूत्यै, मम स्थानं ब्रह्माण्डे स्थापयामि। एषा कथा सम्पूर्णा नास्ति। किन्तु यावता अहं वक्तुं शक्नोमि, तावता एषा मम सत्यकथा अस्ति ।