सदस्यः:Simran2340416

कलासंस्कृतिः मानवतावादस्य संस्कृतिः । न कश्चित् धर्मः मनुष्याणां भावानाम् अभिव्यञ्जनं कलातः श्रेष्ठं न करोति, यदा सः हृदयेन यथार्थतया व्यक्तः भवति । तत्र एकः उक्तिः अस्ति यत् वास्तुकला जमेन सङ्गीतं सङ्गीतं च द्रववास्तुकला, अहं च तस्मिन् किमपि योजयितुम् इच्छामि यत् नृत्यं मानवरूपेण सङ्गीतम् अस्ति। कला अवगन्तुं कला स्वयमेव प्रतिभा अस्ति। एकदा भवन्तः तस्य नेत्रं प्राप्नुवन्ति तदा जगत् पुनः सर्वं अर्थं प्रारभते। नगरस्य निगमस्य च मध्ये कला अस्मान् जगतः स्वाभाविकतालेन सह सम्बध्दयति यत्र मनुष्याः स्वस्य चेतनां प्राप्नुवन्ति, ते कियत् शक्तिशालिनः समर्थाः च सन्ति इति। मया अधिकांशं समयं प्रसिद्धाः कलाकाराः सृष्टिप्रक्रियायां किं अनुभवन्ति, ते किं अनुभवन्ति तथा च भवन्तः सङ्गीतद्वारा जगति सह कथं संवादं कुर्वन्ति इति अवगन्तुं प्रयतन्ते तथा च एतत् निरर्थकं ध्वनितुं शक्नोति परन्तु मम कृते अतीव विचित्रं जातम् . मम विश्वासः आसीत् यत् अहं तस्य गभीरताम् प्राप्तुं न शक्नोमि किन्तु तदा अहं कलां प्राप्तवान् या मां मम विचारान् च व्यक्तं करोति। यदा त्वं पञ्च इन्द्रियाणां कस्यापि माध्यमेन किमपि संवेदयसि, नाडीभिः धावन्तं च अनुभवसि तदा सा भावः श्रूयते इति सर्वश्रद्धया देवस्य पूजा इव भवति अहं मन्ये अन्यस्मिन् कस्मिन् अपि धर्मे तस्य आधारः समानः एव, अर्थात् भवतः यत् विश्वासः अस्ति तस्मिन् सहजतां अनुभवितुं तत् एव महत्त्वपूर्णम्। कलायाः धर्मस्य वा कस्यापि रूपेण तुलना नास्ति यतोहि सर्वस्य स्वस्य उद्देश्यं भवति,किमपि अद्वितीयं तथा च सर्वेषां प्रयोजनानां विषये स्वयमेव ज्ञातुं स्वस्य आत्मनः उच्चतरशक्त्या च सम्बद्धतायाः सुन्दरं कार्यं भवति।सर्वासु देशी-आदिवासी-संस्कृतीषु तस्य समानं सारं भवितुं अभिप्रेतम् आसीत् किन्तु पाश्चात्यीकरणं क्रीडायां आगतं, अस्माभिः अस्माकं यथार्थकला नष्टा |