है नान्न

इदं त्रयोविंशत्युत्तरद्विसहस्रतमे (२०२३) कृष्टाब्दे तेलुगुभाषायां निर्मितमेकं शृङ्गारभावप्रधानं चलच्चित्रम्। अस्मिन् नानी मृणालठाकुरवर्या च मुख्ययोः पात्रयोः अभिनयम् अकुरुताम्। एतदेव चलच्चित्रं हिन्दीभाषायां हे पापा इतिशीर्षकेणापि प्रदर्शितमभवत्।

वस्तु

षड्वर्षीया मही मुम्बय्यीनगर्यां विराज् इतिनाम्ना स्वपित्रा च पितामहेन च प्लूटो (Pluto) इतिनाम्ना शुना च सह न्यवसत्। सा बालिका केनचित् प्राणान्तकेन श्वासकोषसम्बन्धिना व्याधिना पीडितासीत्। तस्याः पिता प्रसिद्धः समकालीनवेषपद्धतिविशेषस्य छायाचित्रकारः सन्नपि स्वजीवनं दुहितुः सेवायामेव पूर्णतया समर्पितवान्। यदा यदा सा स्वजनन्या विषयं पृच्छति स्म तदा तदा पिता तूष्णीम् अभवत्। पितुर्मौनेन खिन्ना सा कदाचित् प्लूटोनाम्ना शुना साकं गृहात् पलायिता। यशना नाम काचित् करुणामयी नारी ताम् एकस्माद् यानापघाताद् अरक्षत्। यशना तस्याः पितरं विराजं भोजनालयम् आह्वयत्। तत्र सा मही च विराजं तस्य पत्न्या वर्षायाः कथां श्रावयितुम् अन्वयुञ्जाताम्। बालिका सरलावबोधनाय यशनावचनेन तामेव वर्षाया भूमिकायां पश्यति स्म। विराट् स्ववृत्तान्तं कथयितुम् आरभत। दशवर्षेभ्यः प्राक् कुन्नूरनगरे स वर्षा नाम युवतीम् अमिलत्। सा स्वपित्रोर्विवाहोच्छेदेन खिन्ना सती गृहस्थाश्रमे अश्रद्धान्विता बभूव। काले तु विराजः प्रेम्णा तस्याः सर्वा भीतयोऽपगताः। स्वमातुरनिच्छयापि सा विराजम् उदूढवती। यद्यपि तौ प्रारम्भे दारिद्र्येण पीडितौ तथापि सुखेनैव अवसताम्। कार्ये सफले जाते स सन्तानम् ऐच्छत्। वर्षा प्रथमम् अनिश्चितापि पश्चाद् अङ्गीकृतवती। परं तयोर्हर्षो विषादे पर्यणमत् यतो हि तयोः सुता मही प्राणान्तकेन रोगेण सहैव जज्ञे। एतेन शोकेन विह्वला वर्षा विराजम् एव अदूषयद् विवाहार्थं च पश्चात्तापम् अकरोत्। एतत् श्रुत्वा दुर्मनायमाना मही पितरं कथामेनां स्थगयितुम् अयाचत। एकान्ते तु यशना स्वयं कथां पूर्णं श्रावयितुं विराजं न्यवेदयत्। ततो विराट् प्रकटीचकार यत् वर्षाया विह्वलीभूते अनन्तरमेव तयोर्यानम् अपघाते पतितम् इति। अत्र कथायां महान् परिवर्तः। इयं यशनैव वस्तुतः वर्षा। सा अपघाताद् उज्जीविता किन्तु स्मृतिलोपेन ग्रस्तत्वात् स्वकीयं पूर्वजीवनं पतिं सुतां च सर्वं विस्मृतवती। तस्या माता विराजम् असत्यम् अवदत् यद् वर्षा विवाहोच्छेदम् इच्छति स्म इति। एवं सा विराजं दूरं स्थातुं निर्बबन्ध। प्रेमपूर्णोऽपि विवशः विराडेकाकी एव महीं पालितवान्। स प्लूटोनामा श्वा एव स्वस्वामिनीं प्रत्यभिज्ञाय तस्याः पुनर्मेलनस्य कारणम् अभवद् यद्यपि विराट् सत्यं गोपायितुं प्रायतत। अस्मिन्नेव काले तस्या दुरापन्निवारकेन मस्तिष्कशस्त्रवैद्येनारविन्देन सह यशनाया वाग्दानं निश्चितम् अभवद् यः पूर्वं तस्याश्चिकित्साम् अकरोत्। विराड् दुःखं परिहर्तुकामः महीं प्लूटोश्वानं च नीत्वा गोवाप्रदेशम् अगच्छत्। किन्तु मही रहसि यशनाम् आह्वयत्। सा तत्र समागता तथा तेषां पुनर्मेलनम् अभवत्। यशनापि स्वभावत एव विराजं प्रति महीं प्रति च आकृष्टा जाता। शनैः शनैः सा पुनरपि विराजः प्रेम्णि अपतत्। तद्विवाहदिवसे यशनाया मातुर्मुखात् सत्यं ज्ञात्वा मही अतीव व्यथिताऽभवत्। ततः परं यशनायाः पिता या पितामहत्वेन विराण्महीसाकं वसति स्म स यशनामुपदेशितवान्। तत् श्रुत्वा यशना स्वविवाहं परित्यज्य चिकित्सालयं प्रति अधावत् यतो हि मही अकस्मात् रोगप्रकोपेन मूर्छिता जीवनमरणयोर्मध्ये दोलायमानाऽऽसीत्। तस्या वाग्दत्तो वैद्योऽरविन्दोऽपि स्वदुःखं विहाय मह्याः शस्त्रक्रियायाः कृते साहाय्यम् अकरोत्। शस्त्रक्रियायाः पूर्वं यशना मह्यै वचनम् अददात् यद् अहम् अत्रैव स्थास्यामि त्वां चैकं गीतं शिक्षयिष्यामि इति। चलच्चित्रस्यान्ते कालेन स्वस्था भूत्वा प्रौढा मही रङ्गमञ्चे स्थित्वा तदेव गीतं गायति यत् तस्या मात्रा शिक्षितम् आसीत्। इत्थं कथा इयं प्रेम्णो भाग्यस्य चाक्षयां शक्तिं प्रदर्शयति कुटुम्बस्य पुनःसम्म्मेलनं च वर्णयति॥