४४ - विकिपीडिया

एकस्मिन् अरण्ये एकः खगः आसीत् । तस्य नाम आशा सा तस्या माता सह प्रतिवसति स्म । तस्या पितुः न आसीत् । तस्या माता नाम मीरा । मीरा स्व पुत्राः प्रतिपालनं निमित्तं अन्य गृहे कार्यं करोति। ईदानीं आशा वर्धिता अस्ति। सा मातुः पोषणार्थं वनेषु पुष्पाणि विक्रयति गृहाण। अधुना आशा पुष्पाणि विक्रीय धनेन मातुः औषधं क्रीणति। माता कतिदिनानि अभवत् फलानि न खादितवती अहं मातुः कृते पुष्पाणि विक्रीय फलानि कृणामि। आशा पुष्पविक्रीयणार्थं गच्छति। आशा वदति - एतत् पुष्पं गृहाण अहं अन्येभ्यः न्युनं रूप्यकानि दास्यामि। परन्तु कोपि जनाः न ग्रहणं करोति शनैः संध्या अभवत्। सा गृहं गच्छति मातु समीपे रोदनं कृत्वा वदति - अहं भवत्याः कृते फलानि क्रेतुं चिन्तयन् आसीत् परन्तु मम पार्श्वे धनं न आसीत्। एतत् श्रुत्वा तस्या माता आस्वासना ददाति।

परदिने नूतन आशा सह पुष्पविक्रयणार्थं गच्छति। तदा एक लघु काकः पुष्पाणि चयनं हेतु नीडात् वहिः आगच्छति। तद् समये एकःबिडालः तत्र आगच्छति। तदा आशा पुष्पदानि बिडालः उपरि क्षेपणम् करोति कृत्वा लघु काकः तारितवान् तस्मिन् काले लघु काकस्य पिता आगच्छति। सः आगत्य लघु काकं पृष्टवान् - त्वं कुशलं वा ? लघु काकः वदति - आम् ' अहं कुशलं अस्मि। अयं खगः मां तारितवान् परन्तु खगः आहतः अभवत्। आशा - वदति कोऽपि समस्या नास्ति । त्वं कुशलः अस्ति तत् पर्याप्तम। एतत् श्रुत्वा काकस्य पिता आशायाः परिचयं पृष्टवान् तत्पश्चात् सा आशा स्वस्य परिचयं ददाति। आशायाः परिचयं श्रुत्वा काकस्य पिता दुःखी अभवत्। तत्पश्चात् सः आशायाः सहायार्थं स्वस्य गृहे आशा तस्याः माता च आश्रय दत्तवान्।